Od Catherine do Jacoba

Wymieniłam wodę psom, poszłam wziąć prysznic i jako że byłam padnięta, spać.

***

Stałam w jakimś lesie. Nie miałam pojęcia, co to za miejsce. Dziwne. Powinnam je poznać. Przynajmniej takie odnosiłam wrażenie. Czułam się, jakbym już kiedyś tam była. Jednocześnie coś mi mówiło, że znalazłam się w niewłaściwym miejscu. Że grozi mi niebezpieczeństwo.
Rozejrzałam się jeszcze raz dookoła siebie. Tak dla pewności. Po raz kolejny spotkał mnie zawód. Żadnych znanych mi ścieżek. Niczego nie poznawałam. Jakim cudem się tu znalazłam? Ten las nie przypominał tego, obok którego mieszkałam. Pierwsza różnica, jaką zauważyłam, to brak drzew liściastych. Ja przywykłam do lasu mieszanego. Z pewnością nie było to porwanie. Wtedy ktoś by mnie pilnował. Jednak oprócz tego, nie miałam innych pomysłów na to, jak się tu znalazłam. A jakoś musiałam. Nie pamiętałam niczego, od kiedy rano wstałam. Cholera. Czyżby mama otruła mnie śniadaniem? W sumie, całkiem możliwe. Jej zdolności kulinarne pozostawiały wiele do życzenia...
- Gdzie ja jestem? - wyszeptałam.
Kiedy wypowiedziałam te słowa, spostrzegłam, że nie jestem sama. Obok mnie stała Elise. Mogłabym przysiąc, iż jeszcze chwilę temu jej tam nie było. Patrzyła na mnie. Spoglądała tymi swoimi czerwonymi oczami, w których czaił się głód... Stop! Jak to czerwonymi?! – myślałam spanikowana – Przecież ona zawsze miała takie piękne niebieskie tęczówki! Wystraszona, nie wiedziałam co zrobić. Po prostu na nią patrzyłam przez dłuższą chwilę. Kiedy milczenie i bezczynność zaczęły mnie przerażać, postanowiłam się odezwać.

- Eli – użyłam zdrobnienia, którym zawsze się do niej zwracałam. - Co się dzieje?

 Nie potrafiłam ukryć drżenia w moim głosie. Moja przyjaciółka uśmiechnęła się, jakby zadowolona reakcją, którą we mnie wywołała. Bałam się jej. Zwyczajnie się bałam.

- Nie wiem, kogo wybrać – wychrypiała. - Chociaż – machnęła ręką w prawo – oni będą lepsi.

Spojrzałam w kierunku, który wskazała. Stała tam grupa ludzi, którzy nie wyglądali zbyt zachęcająco. Elise ruszyła w ich stronę. W akcie desperacji, chwyciłam ją za rękę. Odwróciła się zirytowana i wyszczerzyła na mnie kły. Nie! Na pewno się przewidziałam. To nie mogły być kły – pomyślałam, próbując zapanować nad strachem.

- Puść mnie, bo inaczej to stylowe uzębienie sprawi ci mnóstwo bólu – warknęła, a ja jak ostatni tchórz, puściłam ją. Było coś w wyrazie jej twarzy, co sprawiło, że uwierzyłam w groźbę, którą wypowiedziała pod moim adresem.

- Żegnaj Catherine. Na zawsze. Idź do swoich. - Wskazała ręką za mnie, a przez jej twarz przemknęło coś w rodzaju smutku.

Odwróciłam się. To, co zobaczyłam, zmroziło mi krew w żyłach. Czerwone oczy można było jeszcze jakoś wyjaśnić. Mogła założyć soczewki, czy coś takiego. Ale stado wilków? To nie mieściło mi się w głowie. Bałam się ruszyć. Z jednej strony wataha dzikich zwierząt, a z drugiej ludzie, którzy wyglądali równie niebezpiecznie. O co chodziło Elise, gdy mówiła, że mam iść do swoich? Nie mogła mieć na myśli wilków, prawda?

- Elise! -wrzasnęłam najgłośniej jak umiałam.

Wtedy poczułam, że spadam. Wraz z imieniem przyjaciółki, które nadal wydobywało się z moich ust. Upadłam na panele w moim pokoju. Usiadłam opierając plecy o łóżko i skuliłam się. Wtedy usłyszałam pukanie do drzwi, był to Jacob.
- Wszystko w porządku? Słyszałem jakiś huk. - powiedział.
- To był tylko sen... - wyszeptałam, bez większego przekonania, gapiąc się pustym wzrokiem w ścianę naprzeciw. Mogłam pewnie teraz wyglądać, jakby ktoś mnie czymś nafaszerował... byłam po prostu oszołomiona tym snem.

Jacob? :3